Lynn heeft vakantie - maar het is allesbehalve de zomervakantie waar ze op had gehoopt. Hun huis wordt verbouwd, dus de familie blijft thuis. En haar Grote Liefde, Joeri, is mijlenver weg, ergens waar hij geen bereik heeft met zijn mobiele telefoon. Wanneer de grote schuifpui die in het huis geplaatst moet worden uit de kraan valt, vluchten Lynn en haar moeder naar een bejaardencamping. Lynn verveelt zich dood. Daar komt verandering in als ze Fenna op straat ziet lopen. Wat doet zij buiten hun dorp? Waarom mag Lynn van haar moeder niet meer met Fenna omgaan? En waarom blijft het zo stil van Joeri’s kant?

Al bijna twaalf jaar is Linda gewoon Linda Pinda. Een beetje stoer, grappig, gek op sport en buiten spelen, een lichaam als een lange dunne lat en nog lang niet bezig met ‘meidendingen’. Maar dan zet één opmerking van haar favoriete gymjuf haar wereld op z’n kop. ‘Wie denk je wel dat je bent?’ Tja, vraagt ze zich af: wie ben ik? Met groot gemak past ze zich aan anderen aan: ze gedraagt zich chic bij het nieuwe mooie meisje uit de klas, ze doet interessant bij Marjorie, de dochter van de schooldirecteur, maar net zo lief raapt ze peuken van de grond met Fenna als die tabak voor haar broers zoekt. En dan die naam: Linda! Voortaan heet ze Lynn. Wie moet ze eigenlijk zijn als al die meisjes tegelijkertijd bij haar zijn? Is ze van iedereen een beetje, is ze alles door elkaar, of juist helemaal van niemand? Alsof dat nog niet genoeg twijfels zijn, is er ook nog de CITO-toets, en moeten haar kiezen getrokken worden, en komt de kermis naar het dorp - en daar mag zij natuurlijk als enige uit haar klas niet naartoe. Maar tussen al die drukte door komt Lynn er achter wie ze is: een beetje stoer, grappig, gek op sport... Lekker Lynn.